ساختم [ و حرام كردم بر آن زمين كه ايشان را بيرون گذارد از خود ] ، أَرْبَعِينَ سَنَةً چهل سال ، يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ تا سامان گم كرده مىباشند و راه نيابند بيرون شدن را ، فَلا تَأْسَ ، پس تو اندوه مبر ، عَلَى الْقَوْمِ الْفاسِقِينَ ( 26 ) برين گروه كه از طاعت دارى بيرون شدگانند . النوبة الثانية قوله تعالى : يا أَهْلَ الْكِتابِ - اين خطاب با جهودان و ترسايان است . ربّ العزّة ايشان را بايمان و توحيد ميخواند ، و پذيرفتن رسالت محمد ( ص ) و اظهار نعت و اتّباع سنّت وى . ميگويد : رسول ما با شما آمد ، تا آنچه شما پنهان ميكنيد از آيت رجم و نعت و صفت محمد كه در تورات و انجيل است وى پيدا و روشن كند بعد از آنكه از بسيارى كه پنهان كرده‌ايد درگذرد ، و عفو كند ، و شما را بدان نگيرد ، و جزا ندهد . آن گه صفت محمد ( ص ) كرد و قرآن كه كتاب وى است ، گفت : قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ نور اينجا پيغامبر است ، چنان كه جاى ديگر گفت : نُورٌ عَلى نُورٍ اى : نبى مرسل بعد نبى ، و از بهر آن او را نور نام كرد كه چيزها روشن گرداند ، و حقيقت هر كار و هر چيز بهر كس نمايد ، چنان كه نور هر جاى كه بود روشنايى دهد ، گفتار و كردار دلها را روشنايى افزايد . و كِتابٌ مُبِينٌ - اينجا قرآن است كه در آن بيان حلال و حرام است ، و روشنايى دل و جان است ، و نجات خلق در پذيرفتن آن و كار كردن به آنست . مصطفى ( ص ) گفت : « ان هذا القرآن من اللَّه ، و هو النّور المبين ، و هو الشّفاء النّافع ، فيه نبأ من قبلكم ، و خبر من بعدكم ، و حكم ما بينكم ، و هو الفصل ليس بالهزل ، من تركه من جبّار قصمه اللَّه ، و من ابتغى الهدى فى غيره اضلّه اللَّه ، و هو حبل اللَّه المتين ، و هو الذكر